Af en toe kom ik op de tijdlijn van mijn Instagram een vogel tegen waarvan ik denk: ‘Oh wow, zijn die hier in Europa te vinden?’ Het gaat dan meestal om een vogel die ik van vroeger ken uit de dierentuin en die uitgestorven is op ons continent. Foto’s van deze vogels komen dan weer in mijn blikveld, en toen ik vervolgens ook las dat Koos Dijksterhuis de Heremietibis beschreef in zijn natuurdagboek in dagblad Trouw (maar dat dit niet de eerste keer was, wist ik toen nog niet), was mijn belangstelling gewekt. Deze vogels moest ik ook gaan zien.

Bergbroeders, dat wist ik inmiddels al. Maar als je op rotskliffen aan zee op de kust van Afrika gezien bent, dan is de omgeving van het plaatsje Kuchl in Oostenrijk een vrij bizarre plek om weer in de vrije natuur te leven. Het is een rivierdal met een enorme puist van een berg erin, die de Georgenberg genoemd wordt. Toch is het plekje helemaal zo gek nog niet voor deze vogels, die in de graslanden om de berg heen vrij spel hebben om grote insecten, larven, wormen, hagedissen te zoeken en vinden. De vogels zie je foerageren in de weides en af en toe vliegt er ineens een hele grote vlucht van enkele tientallen vogels zo over je heen de rots op. Je ziet de jonge vogels bedelen bij de ouderen en het lijkt er dan dus ook op dat ze inmiddels weer zelfstandig aan het broeden geslagen zijn.

Hoe dit hele interessante herintroductieproject tot stand is gekomen is en hoe het wordt bijgehouden kan je hier lezen. En laten we hopen dat er binnenkort een paar van deze dwaalgasten, net als in 2013 in Oost-Groningen, naar onze regio afzeilen. Anders zal je toch, net als ik, onderweg naar je vakantiebestemming, even een omweggetje moeten maken om deze vreemde vogels te mogen begroeten

Christophe Reijman, voorzitter