door Christophe Reijman

Één van de vogels die ik graag tegenkom in de duinen is de Roodborsttapuit. Deze vogel zie je dit voorjaar steeds meer nu de dagen langer worden en de mannetjes in de duindoorntopjes hun Heggenmus-achtige zang laten horen. Ze zijn onmiskenbaar met de zwarte kopjes, witte vlek in de nek, oranjekleurige borstjes en lichte buikjes. In ons land lijken ze vooral de veenweidelandschappen te vermijden (want in Noord- en Zuid-Holland en Friesland zie je ze vooral broeden in de kuststreken). Buiten dat is het een talrijke vogel met tussen de achttien en tweeëntwintigduizend paren in Nederland. 

Omdat hun roepje op het tegen elkaar tikken van kleine steentjes lijkt, worden ze in het Engels Stonechat genoemd. Omdat het zichtjagers zijn, zie je ze vaak op een struik of paaltje zitten en dan op insecten jagen.

Na het broedseizoen vind ik het altijd boeiend dat de vogeltjes met hun kroost weer zuidwaarts trekken. Dan kan je de jonge vogels veelvuldig in het open landschap van de Haarlemmerliede en Haarlemmermeer zien. Ze zitten dan vaak in de rietkragen langs de diverse sloten, tochten en andere waterpartijen.