Een vogel die we deze maanden vaker zien omdat deze in het najaar ons land uitkiest om te overwinteren, is de kleine, oranje met bruin gekleurde Roodborst. De vogel is in tuinen, parken, duinen en bossen aanwezig. Ook zingt de vogel in deze tijd om zijn territorium af te bakenen. Zo is het een bekende verschijning. Genoeg liedjes, versjes en gedichten zijn aan de vogel gewijd. Ik zelf heb me ooit ook eraan gewaagd een kort verhaaltje over de vogel te schrijven. 

Omdat het felle oranje zo mooi contrasteert met wit, wat je in de winter als rijp, sneeuw en ijs tegenkomt, is het vogeltje ook een geliefd onderwerp voor wenskaarten. Kerst is dus ook een moment waarop het Roodborstje acte de présence geeft. Het vogeltje figureert dan als stille getuige van het wintermoment, de tijd van bezinning, rust en introspectie.

Een andere associatie die men met het vogeltje heeft is als er een dierbare overleden is. De vogel komt natuurlijk ook voor op vredige, rustige begraafplaatsen. Als er tijdens een uitvaartplechtigheid dan ineens een Roodborstje opduikt, kan dat als bezoek van de overledene worden gezien. Nu is dat voor mij momenteel de belangrijkste reden om voor deze vogel te kiezen. Afgelopen november is mijn vader overleden. De feestelijke kerstdagen zullen daardoor niet meer hetzelfde zijn als eerst. Deze kerst denk ik vooral ook aan iedereen die iemand moet missen. Maar ik denk wel dat, wanneer ik weer een Roodborstje zie, ik ook het lachende gezicht van mijn vader zie, en daarmee mijn verdriet wat kan verzachten. Christophe Reijman