Over een volgepropt winkeltje en liefde voor vogels

Laatst deed ik een vreselijke ontdekking: aan mijn antieke houten kistje met even oude gewichtjes zag ik dat een van de sierlijke sluitinkjes, een mooi koperen haakje, van het kistje was verdwenen. Waarschijnlijk door slijtage vanzelf van het kistje gescheiden. Balen zeg! Een goeie vriend gaf me met stellige zekerheid het adres van een ijzerhandel. Een ijzerhandel die alles heeft. Ook antieke sluitinkjes van antieke kistjes. En inderdaad heb ik een ‘nieuw’ oud sluitinkje gevonden bij die ijzerhandel van mijn vriend. Hoe bestaat het, dat die winkeltjes nog bestaan!

Aan dat veel te kleine en volgepropte winkeltje moet ik denken als we samen met nog negen leden van de Vogelwerkgroep worden ontvangen in het veel te kleine en volgepropte ‘winkeltje’ van Koos van Ee: het vogelringstation op een geheime locatie midden in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het is zaterdag ochtend 29 juni 9.00 uur. Ze hebben er van alles, grijpen aan niets mis, verkopen ook nooit nee en weten alles in de veel te kleine ruimte terug te vinden. Zelfs koffie en cake is er voor ons gasten. Koos begint met vol energie aan zijn verhaal, het verhaal van het ringen van vogels, van het ringen van zoveel mogelijk vogels.  Wij luisteren aandachtig naar de voor ons nieuwe informatie en zien achter Koos wellicht het mooiste decor van Noord-Holland: het prachtige duinlandschap met daarin een tiental voor ons en de vogels onzichtbare netten. Het lijkt een zorgeloze enclave van waaruit  20 vrijwilligers samen met Koos een van de oudste databases van Nederland vullen. Meer dan 250.000 toevoegingen per jaar! Gebruikmakend van laptop, autoradio’s met USB-poortjes, naslagwerken, versterkers, XLR pluggen, EHBO-tasje, muggenolie, kabels, musketonhaken, musketonhaken, haspels over het hele terrein.

Nadat ze de vogeltjes uit de netten hebben gepeuterd, voorzichtig in kleine katoenen zakjes hebben gedaan, volgt het meten en wegen en het zo snel mogelijk weer vrijlaten. Koos houdt bij dit alles voortdurend de hartslag van het kleine grut in de gaten.

Na twee en een half uur lijkt de energievoorraad van Koos onaangetast. “Ik zou nog wel uren kunnen doorgaan met vertellen over vogels” verzekert hij ons. Niemand in onze groep twijfelt daaraan. Tot slot houdt hij een pleidooi. Er zijn dus wel zorgen zo blijkt! Een pleidooi voor de vogels. Een pleidooi om vooral door te gaan met dit belangrijke onderzoek, opgebracht door vrijwilligers en vrijwillige bijdragen mede mogelijk gemaakt door faciliteiten en fondsen waaronder die van de AW-duinen. Dan komt de laatste vraag uit de groep: “Koos waar haal jij en je mensen al die energie vandaan? Zijn antwoord bevalt ons niet, het antwoord klopt niet. Nee Koos. Hier is geen sprake van niet officieel gediagnostiseerde ADHD, zoals je zelf aangeeft. Hier is sprake van onvervalste gedrevenheid en liefde voor de vogels en dat is geen stoornis! Dat is wat het is en in ieder geval een zegen voor die vogels.    Ton Lansdaal      

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA