Bezoek Ringstation met vangst kleinste vogeltje…

Het is zaterdag 8 september 2018. De bestemming, het meest geheime stukje binnen de Kennemerduinen. Ik ben uitgenodigd om bij een van de grootste ringstations van Nederland te komen met waarschijnlijk de grootste lengte mistnetten. Mistnetten die alleen in Zweden kunnen worden gekocht en als er geen wind is, zijn die voor de meeste vogels niet te zien. De vrijwilligers, waarschijnlijk het meest voorzichtige type mens dat er is, zijn daar in voor- en najaar druk in de weer met het ringen van vogels, die zich dan verplaatsen langs de wellicht drukste vogelroute van Europa, de Noorzee-kuststrook van Nederland.

Het is u waarschijnlijk al lezend opgevallen. Ik val op extremen, uitersten, grootste, duurste, langste, beste, scherpste, mooiste. En tijdens het fietsen naar het ringstation voel ik die drang naar uitersten weer opkomen. Heb ik er last van? Nee, niet echt! OK. Het kost me alleen veel geld. Want hoe leuk is het niet om vijf euro te pinnen boven op de Stelviopas bij de hoogstgelegen pinautomaat van Europa? En dan door naar het oudste orgel van Europa (en wellicht de wereld) in het Zwitserse Sierre, vlak bij de mooiste gletsjer (Aletch). En dat terwijl we in Haarlem het mooiste orgel van datzelfde Europa hebben.

Nee, ik kan de aandrang naar uitersten nog onderdrukken, maar er moet niet iets extreems gebeuren tijdens ons bezoek aan het station! En ja hoor …. staat er bovenop een duin een vogelaar met een van de grootste en beste telescopen van Europa. Ik word nu al gespot. Is het ringstation dan het best beveiligde station van Neder… Europa? Waarschijnlijk wel!?

Lars Buckx, onze gastheer, leidt ons na een korte introductie, naar de meest geheime locatie van Kennemerland (OK, de AW-duinen hebben ook zoiets geheims). Na een wandeling door het meest onherbergzame deel van de duinen komen we bij hun onderkomen, een keurige port-a-cabine, (niet te vergelijken met het paleisje van de Ceausescu’s in Boekarest). Ze hebben zelfs de sleutel van het hangslot van het toegangshek verstopt, zo geheim is het! Binnen in de port-a-cabine hebben ze (Lars en Marcel) alles voorhanden en alles op de juiste plek: katoenen zakjes, weegschaaltje, tang, ringen. Marcel is officieel een van de aardigste elektriciens van Noord-Holland en tevens ring-assistent. Alles wekt de indruk dat ze zelfs een condor, overigens de grootste vogel ter wereld, kunnen ringen.

Lars en Marcel hebben deze ochtend zodanig goed gevangen (ondanks de sterke wind uit de verkeerde richting) dat ieder lid van de groep even kort een zwartkop, heggemus of zanglijster in de ringersgreep mag vasthouden, om het vogeltje vervolgens de vrijheid te mogen geven. Ultiem genieten! Toch? Tot zover gaat het met het onderdrukken van mijn aandrang naar uitersten goed. De groepsleden genieten en er wordt naar hartenlust gefotografeerd en er worden veel vragen gesteld. Niet een vraag blijft onbeantwoord! Wat een prachtochtend. Wellicht een van de mooiste och… sorry.

Achter Lars hangen de katoenen zakjes met de vangst van die ochtend. Alle zes aan een van de kleinste haakjes van Europa. Een voor een opent hij het zakje, peutert voorzichtig het vogeltje eruit en toont het aan de groep. Zwartkop, zwartkop en weer zwartkop! En dan gaat het mis met mij: Lars verklapt dat er in het laatste zakje iets heel bijzonder zit. Ik word gek, mijn aandrang komt in een keer tot explosie. Van onderdrukken is geen sprake meer! Langzaam komt zijn hand uit het katoenen zakje en tussen zijn veel te grote handen beweegt iets geels met oranje. Geklemd tussen middel en wijsvinger kijkt een klein dons bolletje ons aan. En dan besluit Lars, voordat hij de kleine rakker de vrijheid geeft: “Dit is het kleinste vogeltje van Europa, de Regulus ignicapilla, de vuurgoudhaan”.

Uiteindelijk bereik ik wankelend van zo’n extremiteit mijn fiets en dank Lars nog snel voor een van de moo……meer aangename zaterdagochtenden. Dank Stichting Ringstation Cornelis van Lennep. Het was aangenaam. Ton Lansdaal (tekst en foto’s)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA